Wstęp

Źródłem prawa ubezpieczeniowego jest forma, w jakiej przejawia się i w jakiej jest podawana wola państwa w zakresie spraw dotyczących ubezpieczeń gospodarczych.

Prawo ubezpieczeń gospodarczych w przeciwieństwie do większości podstawowych gałęzi prawa nie ma swojego kodeksu. Dlatego źródła tej gałęzi prawa są rozproszone i znajdują się w licznych aktach normatywnych. Wśród nich wymienić należy przede wszystkim ustawę o działalności ubezpieczeniowej z dnia 28 lipca 1990 roku oraz kodeks cywilny z 1964 roku. Cechą szczególną wskazanych źródeł jest to, że ich uregulowania mają w szerokim zakresie charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że w żaden skuteczny sposób nie można od nich odstępować. Są więc one sztywnym wyznacznikiem działań podmiotów na rynku ubezpieczeniowym.

Co to jest ubezpieczenie?

Ubezpieczenie jest usługą, której zadaniem jest łagodzenie lub w pełni likwidowanie negatywnych skutków zdarzeń losowych przez rozłożenie ciężaru tego łagodzenie na wiele jednostek, którym takie zdarzenia zagrażają.

Ubezpieczenie jest umową pomiędzy zakładem ubezpieczeń a ubezpieczającym. Treścią umowy są Ogólne Warunki Ubezpieczenia.

W OWU obowiązują regulacje zawarte w kodeksie cywilnym, ustawie o działalności ubezpieczeniowej oraz innych przepisach prawa w zależności od rodzaju ubezpieczenia. Każde OWU posiadają zapis informujący o tym, jakie przepisy prawa odnoszą się do danej umowy.

Najważniejsze ustawy

Jedyne źródło prawa na terenie Rzeczypospolitej Polskiej stanowią, na podstawie ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. "O ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych" (Dz.U. 2000 r. Nr 62, poz. 718) akty prawne ogłaszane i wydawane w Dzienniku Ustaw i Monitorze Polskim.

Elektroniczna wersja tych wydawnictw ukazująca się na stronie sejmowej (ISAP) może być dla użytkowników jedynie materiałem informacyjnym i pomocniczym.

Valid-xhtml10 Symfony